We komen nog bij het beschrijven van de eenheden van straling en de biologische effecten bespreek ik wat later. Maar voorlopig noem ik de hoeveelheid straling die ik ontving door het inspecteren van mijn tenen door de fluoroscoop als een ‘Schoenendosis’. Laten we deze dosis eens vergelijken met de doses straling die de Europeanen kregen na ‘Tsjernobyl’.

Natuurlijk is die hoeveelheid straling afhankelijk van waar je bent. In Griekenland, waar de abortussen een epidemie leken, was de dosis van Tsjernobyl ongeveer 1,4 maal één ‘Schoenendosis’. Dit is net zoveel als de extra straling die u ontvangt als wanneer u negentien maanden in Colorado woont in plaats van in Texas. In Italië was het effect van Tsjernobyl 0,8 ‘Schoenendosis’, in Frankrijk minder dan 0,5 ’Schoenendosis’. De toename ten opzichte van de achtergrondstraling in Spanje en Portugal was niet meetbaar omdat de kleine, theoretisch berekende, dosis wegvalt tegen de natuurlijke variaties van de normale achtergrondstraling.

Wat veranderde er toch in die veertig jaar, waarbij we eerst niet nadachten bij de straling van de fluoroscoop en waar nu moeders hun kinderen aborteren vanwege een onredelijke angst dat onbelangrijke hoeveelheden straling hun ongeboren kinderen kunnen aantasten? En we moeten bedenken: dit gebeurde allemaal lang nadat de gegevens beschikbaar waren van intensief onderzoek naar de Japanse moeders die (na de atoombom) meer dan 100.000 maal zoveel straling ontvingen als de moeders benedenwinds Tsjernobyl en waaruit bleek dat er geen genetische schade of bijzondere mutaties voorkomen, anders dan de ongeveer 6% natuurlijke, genetische defecten.

Laten we voordat we verder gaan eens kijken naar de straling in de omgeving van de Amerikaanse kerncentrales en ook naar het Three Mile Island- “ongeluk” dat anti-nucleaire activisten zien als van dezelfde orde van grootte als Tsjernobyl.

Volgens de Amerikaanse wet bepaalt de Nuclear Regulatory Commission (NRC) de hoeveelheid straling die een kerncentrale jaarlijks aan zijn grens mag uitzenden. In de praktijk komen de kerncentrales zelden aan deze limiet die net onder 3% van een ‘Schoenendosis’ ligt. Dus als u 35 jaar lang naast een kerncentrale met een maximale uitstoot zou wonen, krijgt u net zoveel straling als ik toen ik op de knop drukte om te zien of mijn sneakers groot genoeg waren.

“Maar die ongelukken dan,” kunt u vragen, “zoals de ramp bij Three Mile Island?”

In dit ergste Amerikaanse kerncentrale-ongeluk zijn de “overlevers”, die binnen enkele kilometers afstand woonden, blootgesteld aan een magere 0,6% van een ‘Schoenendosis’, maar alleen als ze gedurende het hele ongeluk buiten zouden hebben gestaan - naakt. Degenen die de hele periode op de plek des onheils doorbrachten ontvingen een halve ‘Schoenendosis’.

Maar waren er dan geen letsels bij TMI? Alleen als je angst een letsel kan noemen. Alle meldingen hierover betreffen mensen die geestelijke of fysieke schade ondervonden door de wijze waarop de media het incident mishandelden. Ironisch genoeg zouden degenen die evacueerden naar familie in Denver, daar meer straling in één dag ontvangen dan wanneer ze naakt in de tuin van hun Harrisburg-huizen hadden gelegen gedurende de hele week van het mediaspektakel.[1]

De verleiding van de Linear No-Threshold (LNT) theorie

Het is triest en ironisch tegelijk dat de verandering in onze houding ten opzichte van straling het gevolg is van een aanname - een aanname die bedoeld was om ons te beschermen tegen te veel straling, maar die uiteindelijk veranderde in het echte “nucleaire monster”. We zullen het later in detail onderzoeken maar eerst gaan we een vergelijking maken - met vallen.

Als we hebben vastgesteld dat een val van 30 meter hoogte in 100% van de gevallen dodelijk is en het vallen van 15 meter hoogte in 50% van de gevallen, zou u logisch kunnen verwachten dat een val van 7,5 meter leidt tot 25% doden. Maar redeneer zo eens verder. Van 30 cm, volgens de lineaire relatie tussen hoogte en dodelijkheid, zou dan 1% van de gevallen dodelijk zijn. En de val van 3 cm in 0,1% van de gevallen.

Echt waar? Denkt u nu werkelijk dat van 10.000 mensen die van een luciferdoosje vallen er 10 overlijden? Als er een lineaire relatie was zou dat zo zijn. Dan zouden er elke dag duizenden van hun weegschaal “vallen”; in Manhattan zouden ontelbare lijken zijn van mensen die van de stoep af waren “gevallen”.

Iedereen ziet meteen hoe belachelijk deze lineaire relatie is bij een onderwerp dat we kennen, zoals vallen. En toch heeft men ons aangepraat dat dit lineaire verband bestaat bij ioniserende straling - een onderwerp waar maar weinigen verstand van hebben. In verdere hoofdstukken zullen we kijken naar de eenheden die straling definiëren en hoe die zich verhouden tot de “Linear No Threshold” (lineaire drempelloze, LNT) theorie van straling bij lage doses. Maar eerst moeten we nog een andere wetenschappelijke merkwaardigheid bekijken.

Collectieve dosis

Je gaat het volgende niet geloven maar het was niettemin in de afgelopen halve eeuw de leidraad voor de mensen die ons tegen straling moeten beschermen – en is dat nog steeds. Het is het begrip van de ‘collectieve dosis’ en dat werkt als volgt: Als 100 aspirientjes een dodelijke dosis vormen voor één persoon, dan is het ook zo dat als 100 mensen één aspirientje nemen (waarbij ze dus een collectieve dosis krijgen van 100 aspirientjes), één van hen zal sterven. Dat is de verklaring voor al die lijken overal: collectieve overdosering met aspirine ;-)

Het is precies dit concept dat de bedenkers van regels gebruiken in het ontwikkelen van beleid. De ‘collectieve dosis en de LNT zijn de basisbegrippen in het idiote stralingsbeschermingsbeleid.

Omdat ik vermoed dat u denkt dat ik u in de maling neem over die ‘collectieve dosis’, verwijs ik naar pagina 10 van het grote en indrukwekkende boek op mijn bureau - The Health Physics and Radiological Health Handbook (Revised Edition)[2]. Dat bepaalt de “Wereldwijde Collectieve Dosis” van koolstof-14, vrijgekomen bij kerncentrales op 18.000 “persoons Sievert” - een collectieve dosis eenheid. Wat betekent dat? Dat betekent dat van de 6 miljard mensen op aarde die blootgesteld zijn aan deze in de lucht vrijgekomen uitstoot, er 4,5 zullen overlijden als gevolg van de koolstof-14 uitstoot van kerncentrales. Hoe weten we van deze tragische doden? Nou, we weten (van de collectieve dosis theorie) dat 4.000 persoons-Sievert één extra dode veroorzaakt. Dus ergens tussen de vier en viereneenhalve persoon op onze aardbol zal doodgaan van de koolstof-14 uitstoot van de meer dan 440 kerncentrales.

Zou dat de oorzaak zijn van het overlijden van mijn oma?

De gemiddelde blootstelling hier is minder dan 0,00003 ‘Schoenendosis’ - een oneindig kleine hoeveelheid, net zoveel als een paar minuten achtergrondstraling. Maar we worden geacht te geloven in deze onbewezen en onbewijsbare theorie - en we geven miljoenen belastingeuros uit om deze 4,5 onfortuinlijken te redden die anders zouden sterven aan de brandende straling.

Time out voor lesje eenheden

Waarom, in een boek over stralingshormese, besteden we zoveel tijd aan de Linear No-Threshold theorie en de collectieve dosis? Omdat er wetten en regels zijn gemaakt op basis van deze misplaatste theorieën en die vormen een blokkade voor de acceptatie van het belang van hormese als therapie of als stimulator van het immuunsysteem. Verdedigers van hormese – zowel kwantitatief als kwalitatief een indrukwekkende groep – bepleiten het begraven van de LNT-theorie als eerste stap richting het serieus nemen en verder onderzoeken van het fenomeen hormese. Voor anderen komt dit echter neer op de ontmanteling van hun domein. Laten we eens een paar voorbeelden bekijken van ons huidige overheidsbeleid.

Omdat ze het zeggen, daarom

De overheid van de Verenigde Staten is van plan om 85 miljard dollar (ongeveer 1000 dollar per gezin) te besteden aan het schoonmaken van één enkele radioactieve locatie in Hanford, Washington. Dat is niet om een hoeveelheid straling te vermijden die net zo dodelijk zou zijn als een val van 30 meter, maar om te ontsnappen aan het onmeetbare gevaar van het vallen van een hoogte van 1 millimeter. Op de schaal van de ‘Schoenendosis’ eenheden: het Hanford-reservaat (als u het al kunt vinden in de oostelijke Washington woestijn) krijgt een jaarlijkse “excessieve” hoeveelheid straling van veel minder dan één ‘Schoenendosis’. Om dodelijk te zijn zou u meer dan 6000 ‘Schoenendoses’ moeten krijgen en dan ook nog eens in een korte spanne tijds want anders zou het effect ook nog wel eens positief kunnen zijn. Helaas, kreunende belastingbetalers, er zijn nog drie van dergelijke locaties!

Bij deze gigantische schoonmaakoperaties mag u nog de hoge kosten optellen van het terugdringen van de verwaarloosbare uitstoot uit kerncentrales, de contraproductieve aanbevelingen om de radon-niveaus in woningen terug te dringen, en tenslotte: Yucca Mountain, de mogelijke (ooit in de toekomst) opslagplaats voor hoog radioactief afval. In een poging om de Maya piramides waar maagden werden geofferd te overtreffen, wordt Yucca Mountain misschien het grootste Amerikaanse geldverslindende project uit de geschiedenis. Hier gaan we miljarden uitgeven aan studies naar fantasieën over (a) grote klimaatverandering die een niet eerder vertoonde regen in de woestijn brengt die (b) door honderden meters gesteente dringt dat bekend staat als ondoordringbaar om (c) roestvrijstalen containers op te lossen die afvalproducten bevatten en vervolgens (d) doorsijpelen door honderden meters rotsen in een geïsoleerde waterberging van waaruit (e) diepe bronnen geboord worden die onmogelijk te boren zijn zonder modern materieel en (f) dat water wordt gedronken door onbekende mensen die wel de modernste apparatuur hebben maar niets weten van een mogelijk stralingsrisico. Tot zover het redelijke deel van het Yucca Mountain verhaal.

Onbegrijpelijk is de veronderstelling dat het zogenaamde afval voor iemand schadelijk is na 10.000 jaar, ongeacht hoe we het eten, drinken, roken, snuiven of wat dan ook. Normale radioactieve medicijnen en therapieën omvatten miljoen keer de aantoonbare blootstelling van deze nucleaire “lekkage”. Door de overheid betaalde, toezichthoudende, “wetenschappers” bejammeren een potentiële tragedie veroorzaakt door ‘hoog radioactief’ afval dat na 600 tot 1000 jaar minder radioactief is dan het erts waar het ooit uit kwam.

Naast de verspilling van belastinggeld - waar we in latere hoofdstukken op terugkomen - heeft de LNT theorie een irrationele en nodeloze angst veroorzaakt bij burgers over noodzakelijke medische röntgenstraling, over doorstraling van voedsel en over de mogelijk 30.000 kankerdoden als gevolg van Tsjernobyl .. die als ze al ooit zouden kunnen voorkomen niet teruggevonden zouden kunnen worden.[3]

Lois, roep Clark!

Bij dit alles blijf je jezelf maar afvragen: waar zijn alle verslaggevers en onderzoeksjournalisten? Misschien hebben ze geen biologie of scheikunde op school gehad, maar zijn ze werkelijk niet in staat te begrijpen wat de grote gevolgen zijn van de verandering in de manier waarop nu door de grote wetenschappelijke organisaties naar straling gekeken wordt? Of denken ze dat hun “milieuvriendjes” boos worden als ze betrokken zijn bij het weghalen van een van de pijlers onder hun angstindustrie? (wat moeten de anti-kernactivisten doen als ze de gewone man niet meer bang kunnen maken met hun verhalen over radioactieve wolken en plutonium massasterfte?)

Wat de reden ook is, een belangrijke ontdekking - die een wereldwijde beweging geïnspireerd heeft - is totaal genegeerd door de populaire media. Hoe belangrijk is het verhaal? Myron Pollycove, arts, medisch medewerker van de Nuclear Regulatory Commission, noemt hormese “hèt onderwerp van de laatste 10 jaar”. Zoals u zult zien is het bewijs onweerlegbaar. Het is niet bestreden, maar het wordt genegeerd om willekeurig welke reden: naïviteit, ideologie of luiheid.

We hebben al gesuggereerd dat de belastingbetaler heel wat zou besparen als de beleidsmakers begrepen dat laagwaardige straling onschadelijk is; maar de positieve effecten van hormese zelf zijn volgens de deskundigen nog veel overtuigender.

Het potentiële voordeel voor gezondheid en vitaliteit is fenomenaal. Zoals we zullen zien reduceert een ‘random’ dosis straling in een groep van 15.000 werkers in de nucleaire industrie het aantal sterfgevallen door kanker met 40%, vergeleken met hun niet aan straling blootgestelde collega’s. Hoewel kanker normaal gesproken de ziekte is die geassocieerd wordt met radioactieve straling – en dientengevolge worden er op dit vakgebied veel studies verricht – vond men bij 28.542 aan straling blootgestelde werkers op een nucleaire scheepswerf ook een afname met 26% van de totale sterfte (wederom vergeleken met collega’s die alleen de normale achtergrondstraling ontvingen). Dit laatste onderzoek, dat we nader zullen bekijken in hoofdstuk 19, geeft aan dat er een gunstig effect is op het gehele afweersysteem, dat, als het goed begrepen en gemaximaliseerd wordt, kan leiden tot een afname van infectieziekten en tot preventie van ziektes van het afweersysteem.

Sinds 1950 is het gebruik van nucleaire technologie buiten de medische en industriële toepassingen bevroren vanwege de angst voor straling. (Rookdetectors zijn ongeveer het enige consumentenartikel dat ontsnapt is aan de demonisering, alhoewel Ralph Nader ze wil verbieden ongeacht de hoeveelheid levens die ze gered hebben). Stel je voor dat er per wijk of per woning (nucleaire) elektriciteitscentrales zouden bestaan, mogelijk gemaakt door de technologie die zich in de afgelopen 40 jaar heeft ontwikkeld? Hoe zou het gelopen zijn met nucleair aangedreven voertuigen die in de fabriek voor 20 jaar brandstof zouden meekrijgen?

De wetenschap voor vele nucleaire wonderen is ofwel reeds beschikbaar of is binnen het bereik van technologische ontwikkelingen. Maar de diep doorgedrongen angst voor lage stralingsniveaus houdt deze voordelen weg van de mensheid.

Al meer dan dertig jaar is de energiecrisis een gemakkelijk excuus voor degenen die de macht willen houden over de energiebronnen, maar die crisis is zo vals als een bankbiljet van 11 Euro. Er is, en was ook altijd, voldoende beschikbare energie, maar deze wordt ons onthouden alleen vanwege de kunstmatige angst voor lage stralingsniveaus .

Deze energiebron betreft niet de belofte van fusie, die ieder jaar steeds verder weg lijkt te liggen, maar de met-de-kennis-van-vandaag te bouwen opwerkingsfabrieken die “afval” in ongelofelijk waardevolle brandstof omzetten. Waar, zo vraag ik, denken de verdedigers van de elektrische auto dat de elektriciteit vandaan zal komen om die leuke voertuigen te laten rijden? Een recent krantenartikel waarschuwt dat er meer dan tien flink grote (1.000 megaWatt) energiecentrales nodig zijn om de energie van benzine en diesel voor de transportsector te vervangen, alleen al in Los Angeles.

Het beschikbare ‘kernafval’ (dat nog meer dan 95% van de originele energie in bruikbare vorm bevat) en de duizenden tonnen verarmd uranium uit de verrijkingsfabrieken kunnen via kweekreactoren de Verenigde Staten voor tientallen jaren van elektriciteit voorzien. Andere uraniumbronnen kunnen dat voor eeuwen doen. Maar zoals Edward Teller laat zien, kan het opkweken van thorium - een stof die net zo ruim voorradig is als grond, eigenlijk is het grond [4 - tot een bruikbare brandstof (Uranium-233) genoeg energie opleveren voor de komende 100.000 jaar.

Stralingshormese zal – net als kernenergie - worden bestreden door radicale milieuleiders die zich verzetten tegen alle technologische vooruitgang en de verdeling van de voordelen daarvan over de volkeren omdat het in gaat tegen het “groene” concept van de natuur. Maar zowel de hormese-theorie als kernenergie zullen uiteindelijk de gewoonste zaak van de wereld worden, omdat ze gebaseerd zijn op wetenschappelijke feiten die de doemdenkers en propagandisten maar een beperkte tijd kunnen verbergen. De vraag is: “Hoeveel menselijke ellende zal er nog ‘nodig’ zijn voordat de waarheid en de redelijkheid overwinnen?”.

Laten we eens kijken hoe we zo bang zijn geworden voor straling.

[1] De belangrijkste vrees van politici en ambtenaren was dat een waterstofbel in de reactor zou ontploffen en radioactief materiaal zou uitstoten over het gebied. Gelukkig was er een goed opgeleide scheikunde student die ze eraan herinnerde dat er zuurstof nodig is voor een waterstofontbranding. De waterstof ontsnapte naar de atmosfeer en het gevaar vervloog.

[3] Bewijs toont aan (zoals u zult zien) dat er een daling zou moeten zijn in het aantal sterfgevallen in de hoog belaste stralingsgebieden. Maar waarschijnlijk zullen we dat nooit kunnen opsporen. Normaal zijn er bij benadering 25 miljoen kankerdoden (plus of min enkele miljoenen) in het getroffen gebied. Dertig duizend extra zou neerkomen op een verschil van 0,1%, en dat is statistisch niet aan te tonen. In de Verenigde Staten kan het aantal kankerdoden variëren met 50% tussen Utah (laag) en het District of Columbia (hoog